شالِ شب از شانه های زمین می افتد و سُرمه از چشمانِ خاک با پلک زدنی پاک می شود ! آنگاه که پرنده ی زخمی زندگی خود را به شیشه های پنجره ی ابرو درهم کشیده ی اتاقِ تنهایی می کوبد ! تا روزِ دیگری تکرار شود ! آری ! روزها ، قطاری قدیمی را مانَند که جز سوزن بانِ سالخورده مسافری با خود ندارد ! و لُکنتِ روزنامه فروشی را ، که تا نامِ روزنامه را جار می زند تیترِ درشتِ خبرها از دهن می افتند ! ساده است : توالی هفت روزِ رفته را ، در توازنِ عقیمِ حادثه ها ، هفت بار مرور کن ! زندگی ، فروتنانه اعترافِ تکراری بیش نیست !
