روی تـــخت بیـــمارستــان، افـــــــتــادی مثـــــل جنـــازه عزرآئـیــل اومـــده پــیـــشت، داره کــــارتــو می ســـازه تنــــــت آلــــــوده ی درده، نقـــش زنـــدگـــیــت رو آبـــه تو کُــما رفــتی و میــــگن، بیـــچــاره حـــالش خـــرابـــه بــــین مونـــــدن و نمـــونــدن، آویــزونی- لـــب مـــرزی هنـــوزم زنـــده ای امــا، یــه بیــمار "مـــــرگ مــغـزی" همــه فـــکر خـــودشـــونن، مونـــده ای بــی کـَـس و تنها داری تیــــکه پــــاره می شــی، واســـه ی پیــوند اعضــا قلــب تــو هیـــشکی نــمی خــواد، آخــه ســنگی و سیاهه بـــــه هـــمه دل داده بــــودی، قلــــب تو پــر از گنــــاهه ریـــه هـات داغــون و زرده، خــیلی سیــگار می کشیدی خــودت و لحـــظه به لحـــظه، بــه ســـردار می کشــیدی جیگرت سوراخ سوراخــه، بسـکی مشروب خورده بودی داغ داغ بـــــودی عــزیـــزم، همــون وقــتا مـُرده بــودی چـِشــــات آلـــوده و هیـــزن، بـــد نــگاه و چـِـش چرونی زبـــونت زهـــری و تلـــخه، خــودتم اینــو مـــی دونــــی انـــدام کـــریه و زشـــــتت، به کســـی پـــیوند نــمی شــه بهتـــره با ایــن قــواره ات، تـــوی گــور باشی همیشه
