فکر می کردم خدا هم مثل ماست مثل من، تو، ما، همه، او نیز موجودی دو پاست در خیال کوچک خود فکر می کردم خدا پیر مردی مهربان است وبه دستش یک عصاست یک کت و شلوار می پوشد به رنگ قهوه ای حال وروز جیب هایش هم ، همیشه روبه راست مثل آقاجان به چشمش عینکی دارد بزرگ با کلاه و ساعتی کهنه که زنجیرش طلاست فکر می کردم که پیپش را مرتب می کشد سرفه های او دلیل رعد و برق ابرهاست گاه گاهی نسخه می پیچد طبابت می کند مادرم می گفت او هر دردمندی را دواست فکر می کردم که شبها روی یک تخت بزرگ مثل آدم ها ومن در خواب های خوش رهاست چند سالی که گذشت از عمر من فهمیده ام او حسابش از تمام عالم و آدم جداست مهربان تر از پدر، مادر، شما، آقا بزرگ او شبیه هیچ فردی نیست نه، "چون او خداست"
