هر چيزي را آغازي است. و تو آغاز عاشقانه ي مني . ابتداي بي بها نه ي تمام ترانه هاي غزل انگيزم. شروع شاعرانه ي دل دچارم . و تو هماني كه سالهاي سال در به در يافتنش كوچه به كوچه تمام ترانه ها را پرسه زدم تمام غزلها را جستجو كردم و هزاران هزار لحظه هارا به اميد يافتنت به انتظار نشستم . تو هماني كه گفتم با تو مي شود تا سپيده سفر كرد . ميشود طعم غزل را از نگاهت چشيد و عطر صبح را از ناز چشمانت حس كرد . تو هماني كه مي شود شانه به شانه ات بال در بال كبوتران اميد تا مرز رويا رفت . هيچ ميداني اي مرد ... وقتي به قداست چشمانت ضريح نياز را پنجه ميزنم ...تمامي من شور دل انگيزي ميشود جاري در عمق آن نگاه ... و وقتي عشقم را خالصانه به مقدم مبارک حضورت پيشکش ميکنم ؛ تاج حوايي خويش را بر عشق تو مينهم .. ونردبان ملکه بودنم را تا مرز بندگي و بردگيت تنازلي طي ميکنم . که تمامي انچه را در احساس نهفته دارم نثار قدم هايت در روزگارم کنم ... همه عمر زليخا وار در وفاي تو چشم بر اغيار بسته و خود را در حصارِ وابستگيم به تو... محصور ميکنم .. گويي که در زمين مخلوق ديگر جز تو خلق نشده ... شهرزادي ميشوم در شبهاي شمع و شور و شراب چشمانت .. عشق تو هاله اي ميشود بدور احساسم و بازوانت قلعه اي تنومند که غريبه اي را به آن راه نيست ...و من امنيت گمشده ام را در آغوش تو جستجو ميکنم ... و ترسي ازخماري فردايش نيست ...
