او با همه رفته بود … تنها آمد يك لحظه فرار كرد …اما آمد ! باران به پرش نشست ، در آب افتاد ماهي شد و تا كنار دريا آمد ! محكوم به مرگ شد به ساحل كه رسيد … پروانه شد و سراغ گلها آمد تبعيد شد و به حوض نقاشي رفت گنجشك شد و دوباره او تا آمد - - پرواز كند ، درون چشمت افتاد !… پلكي زدي و دوباره دنيا آمد ! اين بار خدا به سيب تبديلش كرد خورشيد شد و به چشم حوا آمد حوا شد و يكبار دگر خورد زمين … اين بار به شهر آدمكها آمد ! اين مرد ، همين مرد كه تركش كردي ، او اين همه راه توي گرما آمد - - حالا غزلي شده ست … يا گوشش كن يا كه غزلي بگو تو هم با «آمد» ! در وصف هميشه عاشقت ، مردي كه يك لحظه فرار كرد …اما آمد !…
