شاید باور نکنی اما دوست دارم مدام برایت بنویسم.

من با خاطرات تو زنده خواهم ماند.
چه غمگین از این رفتن و از این روزهای
سرد تنهایی.
شاید باور نکنی از من فقط همین کلمات که
با شوق به سوی تو پر میکشد باقی می ماند
و خودکاری که هیچ گاه اخرین حرفهایم را
به تو نمی تواند گفت.
شاید یک روز وقتی می خواهی احوال مرا
بپرسی عکسم را در صفحه سفر کرده ها ببینی.
شاید کودکی گستاخ و بازیگوش با شیطنت سفر
بی بازگشتم رااز دیوار سیمانی کوچه تان بکند
و پاره کند.
تمام دغدغه ام این است که ایا بعد از این سفر
محتوم می توانم همچنان با تو سخن بگویم؟
ایا دستی برای نوشتن و دلی برای تپیدن خواهم
داشت؟
شاید باور نکنی اما دوست دارم مدام برایت بنویسم.
بعضی وقتها که کلمات را گم می کنم دوست دارم
دشتها دریاها کوهها جنگلها ستاره ها و هر چه در
کاینات هست همه وهمه کلمه شوند تا بهتر بنویسم.
دوست دارم به حیات کلمه ای نجیب دست یابم تا
رهگذران غمگین صبحگاهان زیر افتابی نارس
مرا زمزمه کنند. میدانم که خسته ای اما دوست
دارم اجازه دهی کلماتم دمی رو به رویت
بنشینند و نگاهت کنند تا به حقیقت این جمله
در ایی که می گوید:
مرا از یاد خواهی برد نمیدانم؟
ولی میدانم از یادم نخواهی رفت...