بعضی وقتا دلم میخواد از این خونه و تمام این آدما دل بکنم و به شهری دور سفر کنم جایی که هیچ کس نباشد جایی که هیچ وقت روز نشود جایی که همیشه شب باشد جایی که مزاحم نداشته باشم جایی که مثل الان مجبور نباشم دقترم را در گاج ریاضی قایم کنم که بعد ها پدرم از روی نگرانی های پدرانه یا فضولی بخواند جایی که آرام باشد جایی که صدایی نباشد جایی که من باشم و خودم جایی که گرم باشد جایی که تاریک باشد جایی که...... و من به زیر فانوسی کوچک دیوان فروغ در دستم گرفته و شعر بخوانم و نقاشی بکشم نقاسی بکشم و شعر بخوانم آن قدر که از دستان و چشمانم خون فواره بزند آن قدر که آرام گیرم
