بغضی عجیبی گلویم را می فشارد می خواهم کمی همراه خودم درد دل کنم که شاید کمی از بغضم کم شود ، با وجود این همه بغض باز هم امیدم به پروردگار است اوست که امید نا امیدان است . دیگر نقش بهار را در پنجره قلبم نخواهم کشید ، دیگر با طلوع سخن نخواهم گفت و خاکستر قلب خود را برای همیشه به دست باد سرگردان ساحل خواهم سپرد و با کوله باری از غـــــــــم پرواز خواهم کرد البته اگر توانی برای پرواز کردن در وجودم باقی مانده باشد. امروز هم می خواهم به مهمانی نگاهش روم ،تا شاید در بگشاید و از خلوت نگاهش مرا صدا کند. در حسرت نگاهش آواره ترینم ، اشکهایم بی قراری می کند می خواهم بگریم تا کمی از اندوه درونم کاسته شود ولی نمیتوانم. ای خدا خودت میدانی چقدر دوستش دارم پس همه عمر مرا به او بده و مرا راحت کن... از این دنیا فانی هیچ انتظاری ندارم ، باور کن او هنوز هم قسم اول من است. دوست داشتن و عشق به او گناه نیست بلکه عبادت است و من سجده عشق را بجا می آورم تا آخرین نفسهایم ، روز ها و شب های پر از پریشانی و غم آخر تا چه وقت خدایا ؟ می نشینم در انتظار او تا وقتی که نفس مرا یاری دهد . تنهایی را دوست دارم زیرا بی وفا نیست. تنهایی را دوست دارم زیرا تجربه کردم. تنهایی را دوست دارم زیرا در کلبه تنهایی هایم در انتظار خواهم گریست. و انتظار کشیدنم را پنهان خواهم کرد...
