روی برگ های زرد پاییزی کوچه قدم می زدم و با هر قدم ٬ اشکی به خاطر روزهایم فرو می ریختم.تنها قلب شکسته ام می دانست چه غمی دارم . هرگاه به یاد می آورم که چگونه مرا شکستند آتش درونم برپا می شود و من برخلاف آنچه که درونم است ساکت و آرام به حرکت ادامه می دهم . من آن برگ پاییزی بودم که از درخت جدا شد و حتی باغبان هم به من نگاه نکرد. من آن پرستوی شکسته بالی بودم که از کوچ پرستوها عقب ماندم و اینک در سرمای زمستان تنهای تنها برای بال شکسته ام آواز میخوانم . آوازی که آنرا حتی یکی از انسانها ٬ حتی یکی از آنها نشنید و اگر شنید درک نکرد. وای برمن............ همه جا شب است ٬ نه ستاره ای ٬ نه نوری تنها صدایی از دوردست می آید . صدایی که آشناست صدایی که مرا می طلبد . نه این نیز نوعی سراب است . باغبان قصه ها می گفت............. از صدای خیال نباید باور کرد . باید بروم ٬ دیگر کوچه ای نمانده ٬ اینجا انتهای شهر است ٬ وارد بیابان می شوم ٬ آنطرفتر درختی است پیش او می روم ٬ با تمام غم هایم به او تکیه می زنم گریه ای میکنم . می خواهم آرام بیارامم ...
