آن زیرها، زیر لایه‌های عمیق، تو در تو توی لایه‌های سیاه، یا، شاید هم خاکستری همزاد من به صورت مشکوکی جا خوش کرده است. می‌خواهد درست سرِ بزنگاه بپرد وسطِ حادثه، بگوید: -من! . * حالا چرا؟ خودم هم نمی‌دانم! * از این زاویه، درازای شهر، جز کسالت برایم چیزی به ارمغان نمی‌آورد. کفش‌هایم در این پیاده‌روهای باریک پایم را می‌زنند. قیقاج می‌روم، بلکه راه‌ها کوتاه‌تر به نظر برسد. . *. این کلاغ‌ها، هر کجا می‌روم، با خودشان سیاهی می‌آورند، می‌پاشند و قار قار می‌روند. دیگر از هر چه سیاه و سفید بالا می‌آورم. مگر خاکستری خاکستری ندارد! کمی از این خاکستر بر سر خودمان بپاشیم. . .* با هر تکانی همزادم در رختخواب غلتی می‌زند. انگار به مویی بسته است، پدرسوخته! به هر بهانه‌ای می‌خواهد بپرد وسط حادثه، بگوید: -من! . . هر چه رشته می‌کنم، سیاه می‌کند. با این درجه‌ی اجتهاد مگر می‌شود از خاکستری صحبت کرد. هر چه می‌گویم گوش‌هایت گل‌گرفته است، چشم‌هایش را به رخم می‌کشد. هر چه می‌گویم کورنگی برای سن تو زیاد هم غیر طبیعی نیست، گوش‌های درازش را جلو می‌آورد. * دیگر از هر چه سیاه و سفید بالا می‌آورم. مگر خاکستری خاکستری نیست! آن زیرها، همه چیز رنگی است، حتی کوررنگی این بالا سیاه این بالا سپید
