من مثل انسان‌هایی که لباس‌هایش از خودش بیش‌تر می‌ارزد، لباس‌هایم از خودم بیش‌تر می‌ارزد. و تویِ خیابان‌های تهران قدم می‌زنم دست‌هایم توی جیب، سوت می‌زنم به دختران نابالغ متلک می‌اندازم، یعنی که آب از آب تکان نخورده است، نمی‌خورد، نخواهد خورد. * می‌توانم با لباس‌هایم به دیگران فخر بفروشم و برندهایم را به رخ بکشم. این منم یا دی اند جی این منم، بنتون، مستر پیچ، میس لمون … این منم؟ * گاهی رنگ می‌شوم، سبز می‌شوم گاهی مثل آبی تویِ تودرتویِ آسمان حل می‌شوم. گاهی قرمز می‌شوم، خون گاهی شرم * کسی مرا نمی‌بیند، ما را نمی‌بیند. * گاهی لابلای ابرهای بارانی، رنگین‌کمان می‌شوم، یادم نرود ، رنگ اتمسفر ذهنی من مه‌آلود است. اتمسفر ذهنی ما‌آلوده است. مثل بندرگاه‌هایِ دورم، تویِ غبار، مه، با جاشوانی که از فرط مستی خرخره‌ی خر را می‌جوند، حتی! مثل جنون، مثل کلاف، دروغ می‌گویم، دروغ می‌گویم حتی به دروغ! * اندوه، مثل مه، شعرها، حرف‌ها، نگاه‌ها و پیاده‌روها را سنگ‌فرش کرده است. من با خودم هم فرق دارم. ما با خودمان خیلی فرق کرده‌ایم. حرف‌هایم نیمدارند. واژ‌ه‌هایم بشور بپوش شده‌اند. کسی توی این مهِ غلیظ، نمی‌بیند، نمی‌شنود. کسی رنگ‌ها را نمی‌فهمد. کسی باران را نخواهد فهمید. * کسی که می‌تواند دعا کند، دعا کند، همه چیز زودتر تمام شود. کسی که می‌تواند دعا کند، دعا کند این خواب لعنتی تمام شود. زخم بستر گرفتیم از این خواب گنگ، طولانی! * بندرگاه‌ها توی سترونی خود خاموشند. جاشوان افق را گم کرده‌اند. ستاره‌ی قطبی کجاست؟ خیابان پر از نابالغانی است که فکر می‌کنند بسترها گرمند. * من مثل انسان‌هایی که لباس‌هایش از خودش بیش‌تر می‌ارزد، توی خیابان‌های تهران قدم می‌زنم دست‌هایم توی جیب، سوت می‌زنم به دختران نابالغ متلک می‌اندازم، یعنی که آب از آب تکان نخورده است، نمی‌خورد، نخواهد خورد. لباس‌هایم بیش‌تر از خود می‌ارزد.
