مثل برف، که می رود، برود جای خودش را بدهد به سبز مثل دی که می رود، برود جای خودش را بدهد به روز مثل خودم که می روم، بروم تمام بشوم‌ها، را، مثل شروعی که رفته بشود، تمام شده، مثل خط پایان که نفس کم بیاوری بروی، از نو، همه چیز، با یک ناگهان شروع می‌شود. درست سرِ پیچ، می‌روی بپیچی، پیچ تمام می‌شود. تویِ هر بزنگاه، زنی نگاه می‌کند با چشم‌های پف کرده سرمه‌هایی که می‌ریزد سیاه، توی شیارهای گونه‌ها بگوید که گفته است سیاه، بخت، شب، زن سال‌ها است که می‌روم، بروم، هنوز توی بزنگاه، یک زن، یا این همه نگاه، کیسه کرده همه‌ی نرفتن‌ها را، با واریزه‌های سیاه، گونه‌ها، خیس، اشک‌ها، سیل، آه! از چه حرف می‌زنی؟ اشک یا بخت، دریاچه‌ی حوض سلطان است. مثل برف، مثل دی، مثل خودم، خودت، زن مثل هر چیز تباه می‌شویم تمام که شدیم بهار می‌آید. مثل خط پایان که می‌شود خط شروع همه چیز، با یک ناگهان شروع می‌شود.
