این وصیت شاعر به بازماندگانی است که مرگ او را به سوگ نشسته‌اند. بعد از مرگم، تمام اعضای بدنم را هدیه می‌کنم. کلیه‌هایم را، به دختری دیالیزی دهید، که آرزوهایش برای گرفتنِ مهربانی دست‌های پسری دیرسالی است کم‌رنگ شده است. کبدم را به پسری، که می‌اندیشد بیماری، مهرخند را از چهره‌‌ی سردش ستانده است. پاهایم را به سربازی که برای وطنش راه رفتن را برای همیشه فراموش کرده است. پوستم را به کودکی سوخته که در روستایی دوردست توی تنوری افتاده، که مادر آخرین مانده‌ی آرد را برای شبی زندگی دیگر، نان می‌‌کرد. وینک مجبور است تمام زیبایی‌هایش را برای همه‌ی عمر به خاطر جراحتی، پنهان کند. چشم‌های رنگی‌ام را به کسانی دهید که تاکنون رنگی را تفسیر نکرده‌اند. و همه چیز را در سادگی‌اش دریافته‌اند. دست‌هایم را به مردی که نان‌آوری بوده، و کودکانش چشم به در، گرسنگی را با مادری گریان تقسیم می‌کنند. زبانم را به کسی که حرفی برای گفتن داشته باشد دهانم را به مردمی که توان فریاد زدن را ندارند مشت‌هایم را به جوانانی که به آینده چشم دوخته‌اند استخوان‌هایم، رگ‌هایم، نای، شش‌هام، و همه‌ی اعضایم را به همه کس دهید به جز قلبم، که جراحت‌هایش را درمانی نیست. قلبم را به جراحی در جزیره‌ای دورافتاده در اقیانوس آرام دهید، که مردمان جزیره‌اش، حرف‌های شاعر را می‌فهمند. و مزد گورد‌کن آن‌جا، از بهای آزادی آدمی افزون نیست کسی شاعران را تکفیر نمی‌کند. قلبم را به پزشکی ناشناس دهید، تا، در سینه‌ی کودکی گمنام نهد تا آخرین شعر ناتمامم را بسراید. بی که هراس از گورکن یا تکفیر آزادی بعد از مرگم، تمام اعضای بدنم را هدیه می‌کنم. اشاره به شعری از شاملو با این مطلع که هرگز از مرگ نهراسیده ام …
