چرا بی چتر چاره نيست !؟ اگر به رويش در باران، باورمان باشد. کاش، رفتگرانِ بوستان دانشجو به جای رُفت و روبِ پوست های پراکنده ی پسته، و ورق های پاره ی نيازمندی روزنامه باورهای ريخته را از پای نيمکت های خيس جمع ميکردند، تا پاهای يقين، در انتظار قدمگاهی بيش از اين، روی نيمکت های خُمار خواب نروند.
