دستهایم را رها کردی چه زود گرمی دستت مرا دل برده بود با تو بودم بی نیاز از هر چه رنگ در دلم امواج دریا خفته بود مست بودم با تو بی شرب مدام درد هایم جمله در گل مانده بود گرمی مهر حضورت در دلم غنچه لطف و صفا پرورده بود ناگهان رفتی جهانم سرد شد اسمان زندگی پر شد ز دود مهر رویت انچنان شد کم فروغ گرمی دستت توهم گشته بود بی تو باید رنگ همرنگی زنم گر نخواهم زین میان رسوا نمود گر چه جویم این توهم بی شمار لیک جستن را نباشد هیچ سود
