نیست را با بازی گردون چکار نیست را با خواهش ایدون چکار نیست باید نیست باشد پیش دوست نیست را با این چرا و چون چکار هست را از هست خود باشد خبر نیست را باشد در آن، دلخون چکار هست و از هستی خود رنگی زند جمله بودِ انفس و آفاق را خود ندای او ما را کرده هست کُن ندا کرد و یکون لازم شدست احتیاجی مر ورا با ما نبود فضل و احسان موجب این بودنست باش و شاکر باش بر احسان او کفر نعمت ز آداب ملحد است هست و از هستی خود رنگی زند جمله بودِ انفس و آفاق را من،کجا باشد که گوید از وجود بی وجودِ یار لایق، بر سجود من، کی از هستی خود یابد خبر گر نیابد نوری از ربِ وَدوُد جود از هستی او شد منتشر بودِ ما با بودِ او گردیده بود هست و از هستی خود رنگی زند جمله بودِ انفس و آفاق را خواهشی گر هست از او بایدی غیر او از هیچ ،کاری نایدی خون دل خوردن برای دوریش روز محشر سخت در کار آیدی همت والا و عبد او شدن باعث فیض ابد شد شایدی هست و از هستی خود رنگی زند جمله بودِ انفس و آفاق را همت و امید هر یک چون دو بال میبرد با لا تو را در این مجال همتی خواهد نیست بودن پیش یار در مصیبت ها صبور و کور و لال ازوجودت دیو و دد بیرون کند بال امید رحمتش بی قیل و قال هست و از هستی خود رنگی زند جمله بودِ انفس و آفاق را
