دلم گرفته از این خنده های مصلحتی نپرورد گل اشکم به گریه های مصلحتی نه صراحت نه صداقت نه عشق میماند به زیر آوار دروغ های مصلحتی زر و زور و مقام و رتبه میجویند درون مزبله عشق های مصلحتی نرفته در بر داماد نو عروس بخت هنوز دم از جدائی و نفرت، طلاق های مصلحتی صلاح جوی نباشد همنشینی خوش تنگ میشود نفس در نشست های مصلحتی ببین چگونه گل فریاد در گلوی عموم به خار مذلت بدل شد، سکوتهای مصلحتی طپانچه* بر رخ خود میزنند مردم ما که سرخ بُوَد رخشان در نگاه های مصلحتی به شهوت و غضب و حب جاه امروز خدای هم عوض شده با خدایهای مصلحتی خموش باش (تنها) و بس کن از گفتن وگرنه کشته شوی به قتلهای مصلحتی
