میروم خسته وافسرده وازسوی منزلگه خویش بخدامیبرم ازشهرشمادل شوریده وویران خویش میبرم تاکه درآن نقطه ی دورشست وشویش دهم ازرنگ گناه میبرم تازتودورسازم ز توای جلوه ی امیدمحال میبرم زنده به گورش کنم تاازاین پس نکندیادوصال عاقبت بندسفرپایم بست میروم خنده به لب خونین دل میروم ازدل من دست بردار ای امیدعبث بی حاصل
