عاشقی از فرط عشق آشفته بود بر سر خاکی به زاری خفته بود رفت معشوقش به بالینش فراز دید او را خفته وز خود رفته باز رقعه ای بنبشت چست و لایق او بست آن بر آستین عاشق او عاشقش از خواب چون بیدار شد رقعه بر خواند و برو خونبار شد این نوشته بود که(ای مرد خموش خیز اگر بازارگانی سیم کوش ور تو مرد زاهدی شب زنده باش بندگی کن تا به روز و بنده باش ور تو هستی مرد عاشق شرم دار خواب را با دیده عاشق چه کار ؟ مرد عاشق باد پیماید به روز شب همه مهتاب پیماید ز سوز چون تو نه اینی نه آن ای بیفروغ می مزن در عشق ما لاف از دروغ گر بخفتد عاشقی جز در کفن عاشقش گویم ، ولی بر خویشتن چون تو در عشق از سر جهل آمدی خواب خوش بادت که نا اهل آمدی
