دیر آمدی به بالین ، روز آمد و سحر شد شبگرد این خیابان ، رفت و پی سفر شد دیگر مجوی او را ، در کوچه های این شهر بنگر به آسمان ، دور، از دیده و نظر شد "دلگیر" و آتش او ، خاموش و سرد اینک مسکین ، غریب و تنها ، بر وادی دگر شد شبها گذشت و سالی ، دیگر کسی نیامد از خاطر، او ببردند ، بی شعله و شرر شد اما هنوز یادش ، پر می کشد در این شهر درویش کور دانا ، تنها ز او خبر شد معشوق هر دو عالم ، مژده ی خون بها داد کام دلش روا و آری ز غم بِدَر شد
