ماهی ِ سرخ ِ کوچیم که برام بودی یه دنیا !همیشه دلم میلرزید که بِری به سمت دریا حتی یک لحظه خیالش تنم و تو تب می سوزوند که تو رو رها کنم ، بسپارَمت به دست ِ فردا ولی انگار این زمونه ، نقشه هاشو خوب می دونه من و از خودم گرفت و تو رو از من و رفیقا آخه حوض ِ آب کجا وآب دریــــــاهای آبی ؟حالا من یه رود ِ اشکم که شده کویر و صحرا می دونی ؟ هزار تا غصه تو دل ِ من ریشه کرده حال ِ مادری رو دارم که شده بد جوری تنها اگه دیدی یه سفیدی تو سیاهیای ِ دریا فِک نکن تور ِ عروس ِ ، تله های ماهیگیرا حوض ِ خونه ی ِ دل ِ من ، می خواد اینو خوب بدونی یه روزی قصه ی عشقم میشه جنجال ِ کتابا رسم ِ تو دنیای خاکی که باید خدافظی کرد تو رو به خدا سپردم ، به همون خدای آبا
