اره ی تیــزش تمــــام ِ شاخـــه هایم را بُـــرید قلـــب ِ سنگش اشک های بی امــانم را نـــدید خـــاطراتی را که از ایام ِ دوری مانـــــــده بود یک به یک هنگام افتادن ز چشمم می چـــکید شـاخه هایــم تـــاب بود و بـرگهــــایم سایبـــان در میـــــــان میــــوه هایم صــد پرنده می پرید میوه ی سرخم برای ضعف ِ او هم چـــاره شد گـرمی ِآغوش بیــمارش که صمغـــم می مکید با نوک چاقـوش طرح بی تو هرگز می نوشت این تن ِ من یادگـــــــــار ِعشق او را می کشید هیــزم ِ شــب های ســرمای زمستــانـش شــدم با همان نوشـــاخه های ِ سایبــان ِ نـور ِ شیــد آری اینک ، این منم آن یار ِ دیریــن بچه جان آن تنـاور را که غم هــایت به جانش می خرید آتــــش کبریـــت ِ آدم هــــا شدم ، اینک ببیـــن بی وفــایی های این انسـانیّـــت پُــشتم خمیـــد کُـــنده ی ِ بی سایه ام اکـــنون مرا چیزی نماند سالیــــان ِ گرد ِ تــو در توی ِ رنجم را که دید ؟
