آیــــا درون ِ آینه را خـــــوب دیـده ای؟ یا پرده بر حقــــــایق عالم کشیـــــده ای؟ بــاور بُکن نقــــاب ِ ملاحت به صورتت نَنشسته ، بی خبر! تو خودت را ندیده ای دایــِم نمـــــازِ اول وقتت برای ِ چیـست؟ جایــی که تا خمــــاری مطلق رسیده ای طوفان ِ یأس و زلزله ای از هَوَس تو را چــــاه ِ اََلــَم کشـانده که خود برگزیده ای مرداب ِ جهــــل و حادثه دایــِم فرو رَوَد بنگَر که تا کجا به دَرونَش خزیـــده ای ! رفتی دَرون ِ برزخ ِ تاریـک ِ نفس ِ خود برگِردِ خویـــش پیله ی شـرّی تنیــده ای بشکن هـــزار توبه ی ِ ننگین و نا ثواب با دست ِ خود طنـــاب ِ نجاتت بُریده ای تنهـــا تَلنگُرت شده چشمـــان ِ کــودکت آیا تو طعم ِ لطف ِ خــــدا را چشیده ای؟ آری درون ِ چشم ِ خودت زُل بزن ببیــن شیــطان شدی و سادگی ات را دریده ای
