سایه ام را مدیون بادم ، من که هنوز کفش هایم پی پروانه هایند چشم هایم خیره به بادبادک ها. و شب ها باز کودکی دنبال ستاره ها از پیراهنم بیرون می دود و هم بازی ماه در اتاقم می شود. هنوز هر سیگار پدر سینه ام را می سوزاند پیش از آنکه سینه اش را و چهره ی مادرم پای اجاق سرخم می کند پیش از سیب زمینی ها! بالشتم پر از پرندگان نیمه شب است. هنوز هم قلب خواهرم را قرار می دهم ، مترادف اناری سرخ بر درخت خانه ی مادربزرگ! در لباسم گم شده ام تو را به شعر مدیونم خودم را به تو !
