می گویمت هر آنچه به دل هست همچو راز شادی ز دل برون شد و هرگز نگشت باز عمری که من به درد دل خویش ساخته ام حالا تو چند با غم این لحظه ها بساز یک عمر چون به ساز تو رقصیده این دلم دلخونم از عذاب تو و زخمه های ساز. ای کاش با همه آن نازها که کرده ای - بودی تو باخبر ز حدیث نیاز و ناز ... من می روم ز پیش تو! ... یادش بخیر باد - بسیار گفتی ام: (راه باز و جاده دراز)
