باران

ره ,چه ره باریکی , غم چه غم تاریکی ای تو کجایی باران باز مگو نزدیکی

ابر کمینم کردی شوق بهاری باران گریه به سیلابم شد تا تو بباری باران

روز که بی تو سر شد شب به خونم تر شد شعر و غزل ها خواندم دل که همش از برشد

تشنه لبم جانانم تا کی به صحرا مانم کوی رفیقانم نیست میکده ای ویرانم

چشمه به چشمه گشتم قطره بگفتند نیستی ای که روانم سویت پس تو کجایی کیستی

باز مگریان باران کور دل زخمی را باز مجوشان از غم خون دل باقی را

​