مزن بر شاخه ی رعنا تبر ای کور دل بینا مسوزان خشک وتر باهم یکی پیرو یکی برنا بزن برمن تحمل نیست مرا بیش از این ماندن که این باغبانانم مرا از باغ خود راندن نمی مانم ز این منزل ز این منزل نمی مانم مرا مجرم بخوانیدن به چه جرمی نمی دانم هزاران شاخه هایم را مثال مرغکی پر کن هزاران ریشه در خاکم مرا از ریشه ام برکن برو با آن گل دل گو به فکر سایه ای باشد روم شاید مرا ای گل زتن گهواره ای باشد بزن دانم که مشتاقی برایم صد کفن داری خودت دانی ز من بوده همه جانی که تن داری مراقب باش ای عصیان مرا در گوشه ای بنداز تنم وقت قتال من بروی دانه ای منداز مرا تا صبح آمانم ده ضمیر بی آمان لال کبوتر لانه بردارد به روی آن درخت کال
