شاعر

​

تا به ابد تیره است بخت نگونبارما یادگاری نوشت گوشه ی دیوارما

ای که نظر می کنی خانه غمواردل باز مزن روی غم تیر به تیمارما

خاک در خانه ام ,کوی رفیقان بود ما که مجنون شدیم گمشده است یارما

کوه غم می کند,تیشه فرهاد عشق جور لیلا کشد صبر فداکار ما

باز مپرسید چه شد آن همه عشق بازی ام شامی گرگان بشد قلب خطا کارما

غم جفا می کند تا که شکستم دهد ساقر و جامی شکست ساقی می خوارما

کار کسان نیست دل ,دلربایی کند ما همه جان پای دل,دل به آزارما

ما که سوختیم و در هم همه ها ساختیم دل که نظر می کند جان طلبکارما

جامه تن پاره و خون نگونسار دل رفت و رها کرد زغم دایه غمخوارما

نای نفس نیست جان,جان به یغما بریم کیست ز تن برکند جامه خونبارما

خانه به دوشیم اگر دفتر شعر خانه ایم کس نخواهد ز دل ,روی دیدار ما

تبل غم و ساز شعر,آتش جان سوزیم باز بسوزیم و غم سرور اشعار ما