لاجرم نام خدای بی خدا کای خدای ماورای ماسوا لحظه ای باشی بدردم مبتلا خاطرت از خاطرم باشد جدا لاجرم عشق و سکوت و افترا دل اسیر دردهای بی دوا لاجرم درد دل و درمان دوست کین حدیثم بی ریا تقدیم اوست لاجرم تن اسیر بندگی زهر هجر وترس مرگ و زندگی حکمتی مهمل بدیدم در زمین بندگی و بندگی و بندگی بنده ای کاو اسیر باطل است بحر علم و او هنوزم جاهل است امر حق را تا قیامت غافل است گو بدانم ای خدای بی خدا از برایش ذات حق را حاصل است . . . تو بزرگی و منم کوته نظر دوریت بر آستانم شد شرر کفر گفتم خوب میدانم ولی ازگناه من عاصی در گذر
