در دشت گذر می‌کردم یاد تو آن دم مرا می‌آشفت زندگی باخته بودم اما نداهایی نجوا کنان در گوش چه نشسته ای تنها، به اطراف خود نظاره گر بودم به سنگینی دشت به تداعی سکوت های تو به تداعی شکست به تداعی حرف های ناگفته و مهرهای بر لب زده ابرها چه آرام و یکنواخت بر وسعت دشت پاشیده بودند آیا به سخره می‌گرفتند دل‌آرامم را کوه ها اما سخره بودند بر تنهایی و شکستم کاش کوه بودم، به همه نجوا کنان گله از خود کردم گله از حرف تنهایی عشق به خدا شکوه کنان گفتم از تنهایی خود وندایی بر قلب که خدا نیست مرهم تنهایی تو؟
