در عالم رویا دیدم که فغان بر دوری او بودم صوت قرآن از هر سو گوشهایم را نوازش میداد بی محابا می دویدم اشک ها جاری در پی تو در دور دست ها نشسته بودی کتاب آسمانی در بر تو و همراهیت با صوت جاری چه محزون بود از دور تو را نظاره گر بودم چشم ها بارانی قلبم از جا کنده سر کج کرده و به تو دیده دوخته بودم گونه هایم را اشک ها شستشو می دادند هم چنان مبهوت تو بودم تو سر بلند کردی دیده بر چشم های بارانی ام دوختی لبخند تلخی بر لبت جاری شد و لبخند من تلخ تر از تو بر لبانم نشست و همین طور نظاره گر هم بودیم چه دیوانگی محضی بود هیچ نمی گفتیم صدای صوت قرآن به ملکوت می پیوست و نگاه هامان تلاقی با صوت..... چه رویایی چه رویایی کاش رویایم حسرت نمی شد.
