دورویی انسان ها را چه خوب به یاد می آورم چه خوب یادم هست زیبایی زشتی هاشان را چه خوب یادم هست صداقت دروغینشان را چه خوب یادم هست وفای بی وفاییشان را چقدر در آن ها غرق بودم چه کسی مرا نجات داد چه کسی به من آموخت راه برگشت باز بود؟ هرچه بود من فرار کردم از آنها فرار کردم و حال آرامم آرامِ آرامِ آرام حس زیستن مرا دیوانه کرده زندگی میکنم تا بی نهایت آینده از آن من است
