کاش میشد از غم رها شد کاش میشد با بچه های بازیگوش هم صدا شد کاش زخم های بچگی ها مرهم تنهاییم میشد کاش دنیا رنگ دنیایی نداشت کاش من خود من بودمو ٬ گرد رسوایی بر چهره ام گردش روز افزون تباهی را نداشت خسته ام من تک تک سلول هایم خسته است دیده هایم بی رمق گونه هایم سرد و یخ کاش میشد من نبودم کاش میشد من نباشم کاش میشد اوراق دفتر زندگی را پاره کرد کاش میشد از نو نوشت.
