در اندیشه غوطه ور با نگاه خسته و قلبی شکسته به دوردست ها می اندیشم پلک بر دیده هایم می افکنم گرمی تنم را به باد میسپارم و تصوری آرام بخش تمام وجودم را فرا میگیرد تصویری از جدا شدن تصویری از مرگ وهم انگیز نیست حس رهایی وهم انگیز نیست ریسمان روح و جسم خاکیم از هم گسسته میشود ومن اوج میگیرم تا ابرها دیگر نمیخواهم دختر ابرها باشم اوج میگیرم تا ستارگان تا نهایت آسمان تا نور لبریز از خود میشوم لبریز از نور لبریز از خدا............. وای خداااااااا دیده هایم پر آتش پلک هایم را کنار میزنند و من هنوز زمینیم.
