مرگ گاه من همین جاست در بطن خیابان، کنار تیر برق در ازدحام ترافیک. زیرا خیابان زادگاه و مادر من است همچنان، با تمام زشتی ها و نیکی هایش می ستایم. گرچند پدرم از قدیم الایّام عاشق کویری خشک و مبهوت و اقلیمی تفتان بود ولی گستاخی ِ من خیابان را که مظهر معانیست ترجیح داد ذلاقت ِ خواسته ام در پیروی از، قوانین خیابان، پایدار بودن مرا در کنار چراغ قرمز یادگاری با خط سرخ نوشت. چکامه شعری که بر دیوار های خیابان نوشته ام یادگار زیستن من را، درکوچه های وخیمِ بن بست و الهامی که از آسمان خاکستری ِ این شهر گرفته ام را ثابت می کند وآندم که گرگ های صحرایی پریدن از روی سیم های خاردار، و عبور از موانع را آموختند همچنان ایستادیم و خیابانی بودن خود را تجدید ِ ثبوت کردیم اینست اشتیاق من و مرگ گاه من، خواهد بود.
