بابای عزیـزم نفست قـدرت مـــــا بــــود چشمــان تـو منظـومۀ خورشید وفــا بـود در عمق نگـــاهت پـــدرا، حس عمیقــی دیـدم کــه بـه زیبــاییِ احســاس خدا بـود در مکتب فــرهیختنت، عشــق و حقیقت ارکـان درخشــان و قدمهـــایِ رسـا بـود یـادم نـرود چهــرۀ پــاک تـو پدر جـــان آنگــاه کـه دستــان نجیبت به دعــا بـــود از مـرگ اَلمنــاک تـو بـابـــا چه بگــویم در چشم من از رفتن تو، اشک عزا بـود آن خــاطره و مهـر تـو از دل نـه بَرآیــد فردوس مکانت، که دلت مهد سخـا بــود
