از تماشای نگاه دوست میترسم از شنیدن صدای عشق میترسم از غریبی و دل باختگی ... از غرور ، از ترس ، میترسم . از لبخندهای شیرین ... از چشمان پر شرار ... از صدای پر امید ... از قلب دوست میترسم. ترس من از فریاد های بی صداست. ترس من از دردیست که در این روزهاست. از عشقی که در آن شبهاست. ترس من از مهر است ، از لطف است از صادقی ، رویا ، آغاز ... از سال ، ماه ، ایام ... ترس من از خوابیست که بعد از بیداریست. ترس من از سوزیست که بعد از برافروختن است. ترس من از گوش دادن به ترانه های غمگین است. ترس من از درهاییست که به حکمت بسته میشوند. ترس من از تمام آنهاییست که به من مینگرند... و آنهایی که حرفهایم را میخوانند... ترس من از تمام مردم است. از روزگار است ... از دنیاست ... از پایان ... ترس من از عشق است واز پایان . خداوند ترسناک نیست او مهربان است من از اعمال خود و خودم میترسم
