در ميان اندوه هاي روزگار غم هاي بي شمار فارغ از هرگونه حس و حال..... پر ز آشفتگي,حيران و بي قرار برحسب عادت ديرينه ,تنها...... ايستاده بر روي يك پا دوردست ها,من,مترسك ژنده پوش مزرعه شانه هاي اعتمادم خالي از جاي پاي اين عابران................
