براي چشمانت نگو غزل نسرايم براي چشمانت نگو نگويم از آن ماجراي چشمانت هزاز سال گذشت از قرار آمدنت هزار سال دگر هم فداي چشمانت كشيده ناز و نياز و غرور و وهم و خيال يكي يكي سرك از لابه لاي چشمانت نشد كه شانه به شانه شبي قدم بزند نگاه خسته من پا به پاي چشمانت براي كشتن زاري نحيف چون دل من چنين فتاده به زحمت قواي چشمانت ؟ بهشت را بفروشم به سيبي ار بدهند به آدم دل من از حواي چشمانت خدا كند كه بداني چقدر محتاج است نگاه خسته من بر دعاي چشمانت1 خدا كند كه به جز چشم هاي آبي من كسي بهانه نگيرد براي چشمانت هنوز بر سر عهد قديممان هستي؟ گواه بين من و تو، خداي چشمانت
