این قطره های اشک که از دل چکیده اند روح اند باده اند که بر دل دمیده اند موجیم و کبریای تو ما را بلند کرد تکبیر ماست آنچه خلایق شنیده اند دریا مگر تجلی اوصاف ذات نیست "پس زاهدان برای چه خلوت گزیده اند"* شاید ندیده اند سجده امواج را براین سجاده ای که بر دل ما گستریده اند باید که در نماز تو بر خاک سجده کرد امواج را به پهنه ساحل کشیده اند یارب نگاه کن به دل بی نوای من با نام تو زمین دلم را خریده اند اسماء تو که ذکر لبم ، نه صدای قَّل- - بم زیرو روی هستی من را تنیده اند کارم ز سال و هفته و هر شب گذشته است روزی هزار بار درونم تپیده اند حالا من و رکوع وسجود و سلام و آه . . . باز ابتدای شعر مرا سر بریده اند
