روزگاری زیر یک سقف کبود پادشاهی ظالم و منفور بود ریشه واندیشه اش ناپاک بود دشمن دیرینه هر خاک بود ظلم او آیین انسان را شکست زهر او بر سینه ی بابل نشست مرگ و مردن آخر و آغاز بود قلب مردم با ستم دمساز بود تا که آن شیر زمان آگاه شد در پی اندیشه در درگاه شد با سپاهی چابک و دشمن ستیز چیره شد بر حاکم میهن ستیز اوفسون بابلی ها را شکست دربه روی عفوبدکاران نبست تا که کوروش وارد آن شهر شد پرزنعمت خاک بخت انصر شد خاک بابل پر زعطر و سازشد درب زندانها زعدلش باز شد چون که بود آیین آن مهر آفرین سوروعدل و دانش ایران زمین گفت اینک حکم منشور بشر مردمی آزاده درکوی و گذر این منم کوروش شه مهر آفرین پادشاه عادل ایران زمین در زمان من کسی ناراد نیست ظلم و درد و بردگی آزاد نیست دین من فروای انسانیت است مهرمن از نور یزدانیت است این سخن از من بماند هر زمان این منم فرمانده کل جهان در زمان من کسی ناراد نیست ظلم و درد و بردگی آزاد نیست کوروش هرگزدین ستیزودد نبود او خدای بابلی ها را ستود سربلند و خالی از ویرانگی او ستایش کرد دین بابلی ناگهان اندر میان مردمان تیری آمد سوی آن شاه جهان اسب او بی دقدقه شیهه کشید کوروش افتاد و زمین راتیره دید جمله سربازان جاوید آمدند دور آن شاه جهان یاهو زدند قلب مردم زین میان پر درد شد آن گنهکارفسون دربند شد حکم ودستور قصاص آن شب نبود آن گنه کرده بجز آرتب نبود صبح آن شام غمنگیزوپلشت پادشاه پارسها بر تخت رفت گفت اینک گر کسی ره را نبست تیر تو بر سینه ما می نشست مقصد و مقصود تو آنجا چه بود جزمن انجا هیچ کس تنها نبود گفت اینک عادل ایران زمین این منم سربازپاک سرزمین من کمانگیرودلیر بابلم من قسم خورده زاین آب و گلم درمیان جنگ توبا این دیار کشته شد هم خون من درکارزار این بدان ای پاد شاه با خرد تیر من آخر به قلب تو رسد کوروش آنجا با خرد دمساز شد چاره کرد واین سخن آغاز شد گفت اینک ای کماندار حزین حکم سردار دلیران را ببین توبا دستی گرفتی آن کمان را و با دست دگر تیر فغان را پس اینجا طبق قانون ولایت جدا باید شود از تن دو دستت ولی چون با دو دستان بریده غریب و ناتوان و رو پریده دگر شوقی به راه زندگی نیست امیدی به تن و آزادگی نیست من اینجا درمیان جمله یاران تو را می بخشم ای سربازایمان آرتب از درد درون فریاد کرد این سخن از شاه شاهان یاد کرد گفت اینک ای شه یزدان پرست مهر یزدانی به قلب من نشست در ره تو جان سپردن آرزوست چون مرا سردار نیکی روبروست چون که تو درراه میهن صادقی حکمرانی را بر جهان تو لایقی از همین لحضه منم یار تو ام همچو سربازی وفادار تو ام قلب من در جنگها با کوروش است چون که او را فاتحی بی یورش است هر نیک نامی با دلش سربازشد جنگ بین نیک و بد آغاز شد کوروش ای آیینه گرم وجود جز تو کس را یاری دنیا نبود دشمنی جزآن سکایی ها نبود جز توموروس فتنه گرآنجا نبود لشکر کوروش شه آزادگی رفت تا پایان دهد آن بندگی در میان کارزارو جنگ خون ناگهان خورشید ایران لاله گون به سرآغازغروب خود رسید خلق ایران زهر تنهایی چشید تیر آن سربازملعون پلید حنجرسردار ایران را برید آرتب از خشم درون برخاک زد زخم شمشیری به آن ناپاک زد بادلیری میرود سوی نگار تا نماند جسم اودر کارزار روح کوروش تا ابد درخواب رفت جسم او در سینه ی مرغاب رفت
