من در قفسم هوای باران دارم من بی نفسم هوای یاران دارم چون گل که نشسته در گلستان خیال در فکر رهایی ام ولی بی پر و بال چون بلبل خسته دل که نالد در دشت می گریم و می نالم و می سوزم سخت من منتظرم کسی به دادم برسد آزاد کند مرا به حالم برسد هر لحظه که از عمر گران می گذرد داغی است که بر عمق نهان می گذرد چشمان مرا در پس این موی بلند نشناخت مرا و مو نیاورد به چنگ انگار کسی نمی شناسد که مرا در یابد و درمان بکند حال مرا چون شمع که سوزد و صدایی ندهد او بر رخ پروانه جمالی ندهد پروانه خودش جمال زیبا دارد او نزد دل شمع وفایی دارد چون ابر که پوشنده شمس است و قمر در گردش این چرخ و فلک ماند بصر دل ها همه رفتند به پیش ابدی مانده است برای ما خدای احدی
