هرکه را ازعشق خودهشیار کردم مست شد بود اگر فرزانه ، دیگر عاشقی یکدست شد چون نگه بر ابر کردم مرد و باریدن گرفت وان نظر برماه کردم تیره روی و پست شد خواستم باد صبا آگه کند معشوق را گشت طوفان وعذابِ آنچه بودو هست شد بر لب کارون نشستم تا که همرازم شود بس گران شد بارغم، برراه آبش بست شد بر فلک گشتم مگر آهی زغربت سردهم آسمان غرید و رخ بازید و گردون پست شد دوش شیخ راه راگفتم تو راهی چاره کن صبح شدگم کرده راه ومانده دربمبست شد ساقی میخوانه نوشید از شراب داغ من گشت بی پاوسر ومیخانه ها بی دست شد باطبیب عشق چون وصفی زحالم گفته شد خودیکی بیمار ، چون با حالِ ما پیوست شد مرهمی دل را نهادم تا که گیرد تابِ دل چون رسیدش دردها،زهری که جان سوزست شد هرچه را چون سنگ صبری دیدمش بهرِ دلم خورد رفت وآب گشت وچون خمیری سَست شد هرطلب کاو دل تمنا کردش ازچرخ فلک دست مارا طرد کرد وآنچه نِی آن است شد
