تا رسیدم خانه اما،خانه را بیگانه دیدم خانه را سنگین و خسته خانه را ویرانه دیدم خانه امید خود را با دو خشت خام چیدم خانه ام بر سر فرو ریخت، تا که بر بامش رسیدم با خودم گفتم که شاید او دگر یک تکیه گاهست!!! آه افسوس ، خوش خیالی ! زان که او بیچاره دیدم ناله از ویرانیش نیست ، دردم از این خوش خیالیست چشم خود آتش زدم چون، از در و دیوار دیدم ! با خودم زان روز بستم ،عهد از جنس غرورم دور باشم از خوشی ها ، چون خوشی در خواب دیدم
