هنوزم تو کوچه ی دل ، صدای پات که می پیچه عشق تو مثل یه پیچک توی ریشه هام می پیچه هنوزم وقتی که خورشید با تموم پرتوی گرم می تابه رو تن خسته ام ، می کنه دلم رو دل گرم هنوزم وقتی که چشمم، مثل آسمون می باره طعم شور اشک چشمام تو رو یاد من میاره طعم شور خنده ی تو واسه من شوق تماشاست که با هر یه لحظه خنده ات ، دل من غرق تمناست ولی این تلخی اخمت من رو از خودم می رونه توی این دنیا کسی هست که اینارو خوب می دونه توی این عالم عشقم،خواستن و داشتن یه رویاست برای داشتن این عشق، التماس،قدر یه دنیاست حالا این اطلسی پیر که برای رازقی مرد هر چی که با عشقش آورد،با یه مرگ زندگی برد برد تو اون ابرای روشن که روی دنیا سوارن تا همه دنیا ببینن عاشقا چه عرشی دارن!
