صدا زد سر زده سر داد دادی؟ سر پر باد خود بر باد دادی صدا زد سر زدی بر بام عشاق برفتی با صلابت سوی آفاق نوا سر دادی که ای عالم همینم که با عشقم به آخر من عجینم تو فریادی ز مستی سر دادی به عشق دنیوی تو پر دادی بگفتی تا قیامت من همینم برای عشق او هم چون زمینم که گر با تیشه ی حرفی بکوبد زمین از عشق برایش گل بروید من او را همچون ابری دوست دارم که عشق را بر دل سنگش ببارم من او را مثل باغی می پرستم برایش هر دمی بادی فرستم ولکن از خودم چیزی ندارم ز عجز خود همیشه بیم دارم که یا رب عشق من نفرت نگردد به یارم زین سبب خفت نگردد نگوید عشق من او را چه لایق؟ مگس را با عقاب ناید علایق بداند عشق من او را بخواهد تواند درد عالم را بکاهد بداند من همین هستم که هستم که تا هستم من او را می پرستم بداند نیمی از عمر گرانم برایش تا ابد تحفه گذارم بداند هر چه زهر در کام من ریخت هر آنچه از دلم با سختی آمیخت برایم هم چو شهد شیرین و زیباست برای عاشقان تلخی یه رویاست برایم عشق مجنون یک معماست که با یادش همیشه عشق سر پاست که لیلی هم چون او، من را نخواهد برای عشق من ارزش نداند ولی من نیز مثال سمبل عشق که مجنون است برایم غایت عشق بگویم گر نبودش هیچ میلی چرا قلب مرا بشکست لیلی برایم عزم فرهاد یک سوال است سوالم تا قیامت بی جواب است که با یک تیشه ای کز جان خود ساخت چنین دنیایی بی مهر هم به او باخت که با هر ضربه ای بر بیستون زد زمین با بی توانی ناله ها زد ولی شیرین نا کس بی وفا شد دمی از عشق فرهادش جدا شد ز بی مهری برایش پیک فرستاد برایش متنی از مرگش فرستاد بگفتش بیستون را نیک کندی برای عشق ز دنیا دل بکندی ولی شیرین ز دنیا رخت بر بست تو هم عشقش به مرگی دادی از دست همه گفتند که فرهاد می تواند که عشقش را به خاموشی سپارد ولی فرهاد ما عشقش الهی است برایش جان معشوقش بها نیست ز شیرین او فقط عشقش ملاک ست برایش جسم و جان او بهانست چنین کذبی که با نیرینگ دیرین چنین کرد مرگ را بر مرد شیرین که فرهاد آنچنین چشم از جهان بست که تا هست این جهان فریاد او هست به ناگه مرد عاشق جان خود باخت ولی دنیای بی رحم هم به او باخت که عشقش بازی عشق تورا برد برای اسم عاشق عزت آورد منم مجنون این دور زمونه همون فرهاد که بی شیرین می مونه تویی بازی که با تیغ سر انگشت تمام هستی ام را یک به یک کشت ولی از عشق خود چیزی نخواهم سراسر هستی ات را دوست دارم ولی این خواسته ام را تو ادا کن برای لحظه ای قلبم جلا کن که شاید آخرین شخصی تو باشی که بر زخمهای من مرحم بپاشی اگر روزی شنیدی دیگه نیستم نبودم تا سر عشقت بایستم برای آنچه من از عشق نشاندم برای عشق تو اشکها فشاندم برای لحظه ای بر من نظر کن قطره ای از اشک نثار روح من کن تو این آتش برایم سرد تر کن و الا هر چه خواهی با دلم کن!
