مادر بزرگ قصه میگفت اشکهایش را پشت عینک سفیدش پنهان میکرد ما با قصه هایش شاد میشدیم و میخوابیدیم مادر بزرگ میگفت یکی بود یکی نبود معنیش را نمی‌دانستم و با این جمله شاد میشدم چون انتظار قصه آن شب سر میرسید ولی صدای مادر بزرگ با این جمله میلرزید چون میدانست روزی من برای دیگری این جمله را خواهم گفت و صدایم خواهد لرزید صدای او برای لرزش صدای من میلرزید نه برای فردای خودش صدایش میلرزید برای من که کودک بودم و گذر زمان مرا چون او پیر میکرد ولی حال من احساس صدایش را درک می‌کنم و وجودم را پر از یکی بود یکی نبود می‌کنم تا خاطرات عینک سفید با اشکهای سفید را دریابم و زندگی را آنچنان که او میگفت دوست بدارم و با زندگی زندگی کنم و غرور جوانی را کنار بگذارم و منتظر لرزش صدای خود برای دیگری باشم
