بار دیگر سطرهای خالی فکر مرا مملو از رنگ سیاه عشق کرد آفتاب دیده‌ام را ماه برد کوزه و جام مرا بشکست و رفت من وجودم از تمنای نگاه دلبرست دفتر مشقم کتابم ازگل نیلوفر است مذهب من سيرت الیاس بود دفترم بازیچه اناس بود قبله ی من باد بود و کوه بود فکر من دریای آبی نور بود سرزمینم سبزی یک برگ بود شهر من یک شعبه از یک نهر بود با گذاشتن از تمام بی کسی آسمان را ضمن خود می‌کنم رود را از بهر هر قصم و قسم ضامن دریای بی دل می‌کنم آسمان وقتی به پایان میرسد آب را با خود برادر میکند آسمان اینجاست عاشق میشود از بلندی نزد دریا میشود عاشقان گر دیده ی خود را به دریا افکنند فکر رااز یاد مجنون میبرند عشق وقتی عشق بالا تر بدید از حسادت عشق قبلی یاد برد سیرت خود را چون ماه آسمان بر سر خورشید گاهی خواب برد در نگاهم در صدایم در وجودم در سرودم در گل نیلوفر خط کتابم جز وجودت هیچ چیزی ، نشأت ندارد گر سیاهی خالی از هرچیز باشد آن تویی پنهان شده در این سیاهی موج را دیدی در هنگام شبانه پیرو رنگ سیاه شب شده من همان موج سیاهم در سحر آبی شوم پیروی دین توام هرچه خواهی آن شوم رنگ عشقت گر سیاه است من سیاه میشوم چشم می‌بندم به دنبال نگاهت میشوم _ _
