دو روزی میشود با خود سر پیکار دارم نمیدانام چرا هر لحظه در خود، حسی از الهام دارم خدا را میشناسم ،باز هر لحظه، سئوالی از خدا دارم وجودش را نیایش می‌کنم اما به دنبال خدا در یک نگاه هستم به هنگام سرودن، به یادش می‌کنم آغاز به هنگام تخلص وجودش را نمی‌بینم ابتدایم او است آغازم او است ولی پایانی از نورش نمی بینم وضویم را به یاد با خدا بودن کنم آغاز ولی آخر نمیدانام چرا دستم به مس پا نمی آید نمازم را پی عشق عبودی می‌کنم آغاز ولی پایانی از هر لحظه شک دارم نمیدانم نمازم را نگاهی می‌کند معبود سلامی میدهد پاسخ سجودی می‌کند مقبول زبانش را نمیدانام ولی حسی زبانش را برایم می‌کند معلوم ولی حسی غریبی است میان این دل مغبون خدا را در میان دیده ی نرگس میان دیده ی یک یاس میبینم ولی نیلوفر و یاس، بزودی میشوند پژمرده و منسوخ در آغازم مسلمانی خدا دان ، با خدا بودم ولی در آخرش هرکس رسید، کافر می‌کند من را خداوندا تو یاری کن خدایم را ببینم بده نوری به دیده تا توانم، حضور بیکرانش را در این دنیا ببینم خدوندا نگاهی بر من گمگشته ی بی سر پناه کن پناهی ده دل گمگشته ی من را میان خانه ی روئیا کنار کلبه ی دلها
