زخم دل کاری ست بعد از هزاران سال جواب من به تو آری ست سالها پیش انگار همین دیروز بود اما هنوز ماجرای چشم های من بارانی ست برسطح جاده نورانی عبور طرح سفر جاری ست در انتهای وهم غلیظ عاطفه ام مانده ام پاهایم از عبور خسته همچون پرنده ایی پر و بال شکسته به زمین آمدم در غرفه ی کوچک دنیا دمی نشستم نگاه من در جذبه زیبایی گم شد ناگاه بوسه ایی خواب لب هایم را ربود چشمی به دوردست زمین دوختم من به اینجا نباید نزول می کردم چه کسی چشم های مرا خواب کرد راه را اشتباه آمدم در این تیرگی برای یافتن تو روشنایی خورشید هم کم می آورد در مکاشفه نور، وهم خاک پاره است. در بیراه ی دنیا قلبت را بگشا ... خورشید پیش قلب تو طفل آینه هم نیست. در مکاشفه نور، وهم خاک پاره است.
